قبل از نوشتن اصل مطلب مورد نظرم می خوام بگم حیف فیلم ها و مطالب قدیمی تر دنیا نبود؟
الان همه اش می پردازند به تکه پاره های رکیک یا مسایل فیزیکی مخفی بین بزرگترها که چی بشه ؟
یعنی مثلا اینا نشانه پیشرفت بشریته؟
اون امور که از اول آفرینش انسانها بوده یعنی امور اتفاقا خیلی قدیمی هست هرچندوجودشون الزامیه اما بین خانه و خانواده خصوصی نه جلو چشم عالم و آدم.
والله به عقیده من هیجان و عمق مطالب و زیبایی های فهم و معنایی فیلم های قدیمی خارجی هم خیلی برتر بود...
============
این که می نویسم برداشت های خودمه یعنی نقدهای شخصیمه از متن داستان های فیلم ها.
شاید حرفه ای نباشه یا اصلا مورد پسند دیگران نباشه :
قدرت و ایمان دو برادر هم خون اند که مدتی به واسطه دستان پنهان متعددی از یکدیگر جدا افتاده اند.
حتی ممکنه برهه ای از زمان دشمن و ضدهمدیگه هم قرار بگیرند اما چون اصلشون از یک روح و یک نفس هست بالاخره دوباره با همدیگه متحد می شوند و دیگه هیچ نیرویی نمی تونه اون دو را از هم جدا کنه.
اگر نیروی قلبی و ایمان آدما با قوت مغز و جسمشون یکجا قرار بگیره قدرتمندترین استعمارها را می توانند از بین ببرند اما معمولا یکی از این دو یا اصلا در وجودی نیست یا خیلی سست تره.
نظر شماچی هست؟
برچسب:
نویسنده: آرین زارعینیا